To P Yow and Annie

-
Just wanted to say "Thank you for a lovely day!" I really enjoyed my day out in London with you yesterday. I have achieved what I went there to do such as meeting up with you (and have a marvellous time), ate a bowl of noodle and wonton soup in China town. Most of all, I have eaten macarons for the first time! Something I had longed to do and funny enough we don't have many macarons around here in Norfolk.

 
I have captured these macarons you bought me before they all went down my tummy :-) I ate the last one (the orange one) on the train back to Norfolk. As they are so yummy, I will sure have more of them in future.
Finn and David ate all their share of treat last night and said "thank you!" with their mouth full -- even Snoopy had some of the fish snack and bean cake (he practically stole them from us)
Hope to see you here in Norfolk soon and wishing Annie a safe journey to the Far East.
Lots of love,
from the Northfolk!


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

The Remains of the day

-
Image
For me, ironing is a boring task that has to be done. I try to make this task is less boring by watching one of my favourite films on DVD or a film I want to watch that I picked up cheaply from charity shop. It is almost like to kill two birds with one stone - I get the job done and I am entertained. This week it was The remains of the day's turn. รีดผ้าเป็นงานบ้านที่น่าเบื่อซึ่งถึงอย่างไรก็ต้องทำ ฉันทำให้ภารกิจนี้น่าเบื่อน้อยลงด้วยการดูดีวีดีภาพยนต์เรื่องโปรด หรือไม่อีกทีก็ดีวีดีภาพยนต์มือสองซึ่งคิดว่าน่าดูที่ซื้อหามาถูกๆจากร้านขายของการกุศล มันเหมือนกับกระสุนนัดเดียวยิงนกได้สองตัว เพราะนอกจากงานรีดผ้าจะสำเร็จลุล่่วงแล้วยังได้ความรื่นรมย์อีกด้วย หนนี้เป็นคราวของภาพยนต์เรื่อง The remains of the day The remains of the day is the story of a dedicated English butler named Mr Stevens who would not let anything interfere with his professionalism. Not even when he falls in love with Miss Kenton the high-spirited housekeeper, still he would not let his person...
Read more

เป็นยังไงมายังไงในรอบสิบปี

-
Image
กลับไปดูเรื่องราวที่เขียนไว้ในบล๊อกต่างๆ เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วก็ต้องมานั่งนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เนื่องจากมันทำให้เราตระหนักว่าเราได้เดินทางมาไกลขนาดไหน และกลับกลายเป็นคนที่พอเพียงได้ขนาดไหน ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่คือตัวเองกับสนู๊ปปี้ ก็จะบอกว่าอยู่เป็นโสดในประเทศอังกฤษมาได้เกือบจะสิบปี เท่าๆ กับเวลาที่ห่างหายจากด้านสว่างของดวงจันทร์นั่นแหละคะ แล้วจริงๆ ก็ไม่ได้ไปไหนไกลเลย ก็มีชีวิตอยู่แถวๆ นี้แหละ เพียงแต่ว่าได้ใช้เวลากับตัวเอง รู้จักตัวเอง และค้นพบตัวเองได้มากขึ้น เป็นการเดินทางที่ยาวนานแต่มีความสำคัญและคุ้มค่ากับหยาดเหงื่อแรงงานและคราบน้ำตา (ก็มีด้วยนะ) จริงๆ เพราะเหมือนเดินขี้นบันได แต่ละก้าวมันไม่ง่าย แต่เมื่อเราก้าวขึ้นแต่ละขั้น เราก็ได้เห็นอะไรสูงขึ้นไปเรื่อยๆ และเราก็ยังคงไปให้สูงขึ้นเรื่อยๆ ค้นพบตัวเราเอง ให้ความเคารพและเห็นในศักยภาพของเรามากขึ้นๆ จนถึงตอนนี้บอกได้เลยว่า พึงพอใจกับการพัฒนาของตัวเองมาก รักตัวเองได้อย่างไม่มีเงื่อนไข และมันก็ทำให้รักคนอื่นๆ ได้อย่างไม่มีเงื่อนไขได้เช่นเดียวกัน เอาเป็นว่าบล๊อกด้านสว่างของดวงจันทร์นี้จะอุทิศให้กับการเดินทางในการค้นพบแก่นแท้ของตัวเอง...
Read more

How are we getting on? เป็นยังไงมายังไงกันบ้าง

-
Image
In these last few days, I seem to be doing nothing but cleaning dog's poo and dog's wee. Snoopy needs to be fed four times a day and once he eats or drinks he needs the toilet which he seems to think it's anywhere on the floor in the house. I have been running backwards and forwards between the house and the garden, trying to introduce him to somewhere he can relieve his pain. Yesterday was the worst, the weather here was so utterly horrible -- it was cold, windy and wet all day and he didn't like to go out on the wet lawn (neither did I) The sound of the falling rain scared him and so we had many accidents in the house. At ten o'clock last night I was still on my hands and knees cleaning the floor and his crate and of course himself as he had done the poop in his crate. I was so depressed I had to call my friend and asked for some consolation and advice which I've found very useful. Today was much better. I guess the weather wasn't so horrible though it wa...
Read more